10 dozen en een fiets.

Een weekje in "Europa" doorgebracht (27/01 – 03/02).
5 dagen Italië en 3 dagen België. De drie dagen in België dienden vooral om uit te blazen en van de vakantie te genieten in een vakantiehuisje in de Vlaamse Ardennen. De dagen in Italië werden gevuld met het geruststellen van vrienden dat ik het echt wel goed stel in Turkije, met het zingen van nog eens een concert en met het vullen van dozen.
10 zijn het er uiteindelijk geworden voor en totaal van 160 kg. En dan was er nog mijn fiets: 15 kg, ingepakt in bolletjesplastiek.
Op donderdag zijn ze die 175 kg komen ophalen. Uiteindelijk was de zending via lucht nog het snelste en wonder boven wonder, ook het goedkoopste. Maandag zou alles al ter bestemming zijn. En dat was ook zo. Dus dinsdagmorgen gaan Ömer, Barish, ik en een meneer van de busmaatschappij met een minibusje naar de luchthaven om de dozen op te halen. Ik moest enkel en identiteitsbewijs meenemen en het papier dat ze me via e-mail doorgestuurd hebben.
Turkish Airlines Cargo, tweede verdieping. Een vriendelijke agent verwijst ons naar het gebouw buiten de luchthavenzone. Tweede verdieping, rijd je daar naartoe of ga je daar te voet naartoe?
In het gebouw zelf sturen ze ons van Pontius naar Pilatus, vieze trap op, stinkende trap af. Na wat zoeken, paspoortcontrole en registratie komen we eindelijk op de betreffende dienst terecht. Een vriendelijke mevrouw staat Ömer te woord en ook al begrijp ik er geen jota van ik heb onmiddellijk door dat er een probleem is. Ze zwaait met wat papieren, schrijft wat op een briefje, pleegt nog een telefoontje maar neen: zo te zien krijgen we de dozen niet mee.
Ömer probeert het me uit te leggen: in Italië hebben ze de vervoersdocumenten opgesteld met de gegevens die ik hun gegeven heb (mijn adres in Italië en dat in Turkije) maar voor de Italianen was dat adres in Turkije zo lang en ingewikkeld, dat volgens hen daar ergens wel een naam van de bestemmeling verscholen stond. Niets is minder waar natuurlijk. Nu staat er wel een adres op dat vervoersbewijs, maar geen bestemmeling. En dus volgens de Turkse douane kunnen die dozen van iedereen zijn, want ze zijn van niemand. En dus worden ze aan niemand meegegeven. Zo eenvoudig is dat. Ook al staat mijn naam en adres, zowel als afzender als bestemmeling op de dozen èn op mijn fiets. Daar heb ik zelf voor gezorgd.
En de te volgen procedure is behoorlijk ingewikkeld: er moet een nieuw vervoersdocument opgemaakt worden, dit moet voor eensluidend met het verkeerde origineel verklaard worden door de Turkse ambassade of consulaat in Rome en dan moet dat nieuw document opgestuurd worden naar Turkije. Een kopietje via e-mail volstaat niet.
Eens terug op het bureau probeer ik dat aan de mensen in Italië uit te leggen, maar ze geloven hun oren niet. Het is pas in de late namiddag, wanneer ze zelf hun licht opgestoken hebben bij Turkish Airlines, dat ze beseffen welke flater ze begaan hebben. Ze zullen hun best doen om alles zo snel mogelijk in orde te brengen. Maar ondertussen hangt er mij een boete boven het hoofd van 250 YTL (ong. 150 euro) en moet ik ook nog eens betalen per dag dat de dozen niet opgehaald worden.
De man in Italië houdt woord: de papieren zijn op dinsdag aangekomen. Ömer probeert om de luchthavenmensen aan de telefoon te krijgen, maar dat is niet eenvoudig: blijkbaar heeft de mevrouw van de douane zowel die van turkish airlines een dagje “off”.
Op woensdag nog een poging. Ja, alles blijkt in orde te zijn.
Donderdagmorgen: Ömer en ik gaan opnieuw naar de luchthaven. Dit keer zonder bestelwagen... je weet maar nooit. Toch willen we alles vandaag meekrijgen, morgen vrijdag is het immers markt en is mijn huis de hele dag onbereikbaar met welk vervoermiddel dan ook. Op zaterdag en zondag werken ze niet, dus dan wordt het weer ten vroegste maandag.
2de verdieping, vieze trap op, stinkende trap af. Paspoortcontrole en registratie. In het depot van Turkish Airlines gaat alles vlot, ook het betalen van 85 YTL. En ik krijg er een hoopje papieren bij.
Trappen af en trappen op naar de douane. ’t Is even zoeken, maar de meeste mensen zijn hier wel vriendelijk en leggen je uit waar je heen moet. Zo te zien, zien de papieren er goed uit, nu van alles 3 kopietjes nemen. Eerst nog wel wat verwarring omtrent mijn pasport: daar zou geen stempel instaan van wanneer ik Turkije binnengekomen ben. 2003 zegt de meneer. Kan niet zeg ik want mijn pasport is van 2004, ik kan nooit een stempel van 2003 in mijn pasport hebben. De 8 is er slecht doorgekomen en lijkt daardoor op een 3.
Ömer laat mij even wachten bij de vriendelijke douanebediende die zelfs enkele woorden engels kan. En dan komt hij me toch ophalen: de manager wil mijn gezicht zien, live.
“Vandekerkhove” broebelt hij met een zweem van herkenning... Ja, zeg ik, Willie en René, grote voetballers. ’t Zijn mijn nonkels.
’t Werkt, we krijgen de nodige stempel en handtekening. 30 YTL alstublieft.
Weer naar beneden, naar het opslaghuis. Opnieuw moeten we vragen “wat nu”, opnieuw iemand die ons helpt. Nog een stempel, nog een papiertje, een andere registratie, even wachten. Uiteindelijk krijgen we een heftruck toegewezen die alles tot bij ons brengt: 10 dozen en een fiets. De dozen zijn wat ineengezakt, het voorwiel is uit mijn fiets gehaald, maar alles ziet er ok uit.
Ik dacht van kom, we nemen alles mee en zijn weg maar nee, we moeten eerst nog een inspecteur douanier zoeken die niet onmiddellijk te vinden is. Hij en zijn helper komen kijken of de inhoud van de dozen wel degelijk “persoonlijk spul” is en geen commerciële waar. Eerst de fiets.
"Wat gaat ze daar mee doen?" vraagt het hulpje met een glimlach.
"Hebben wij haar ook gevraagd", antwoord Ömer.
"Belgica, Eddy Merckx" probeer ik. Geen reactie, ze kennen Eddy Merckx hier niet!
De dozen worden opengedaan om te controleren op inhoud. Pas achteraf zal Ömer me zeggen dat dit het moeilijkste moment was van de hele operatie want goedkeuring of afkeuring kan afhangen van het humeur van de inspectiedouanier. En voor hen zijn sommige goederen veel commerciëler dan wij denken. Maar ’t verloopt goed. De dozen worden opnieuw gesloten met kleefband waarop “goedgekeurd door de douane staat”.
Allé we zijn weg. Niets van. Er moeten weer eerst nog wat stempels gezet en kopies gemaakt. En weer naar het bureau van Turkish Airlines, vieze trap op, stinkende trap af. Om te vertellen dat we de dozen meenemen. Dat is ok, nog eens 85 YTL aub.
Voor de laatste keer doen we de vieze trappen. De logica van de structuur van dit gebouw ontgaat mij volledig.
Eens beneden... is mijn voorraadje dozen verdwenen. Ah ja, die hebben ze weer boven op de schappen gezegd, wie zegt immers dat ik ze vandaag al meeneem naar huis?
Ik!
De heftruck wordt weer voorgereden en alles naar beneden gehaald en buiten gezet.
En nu?
Ömer gooit het op een akkoordje met één van de chauffeurs van de bestelwagentjes.
200 lire, waar heb je het over?
De prijs zakt tot 110 aanvaardbare lire. Maar dan is het weer ogen opentrekken: alles gaat een gewone stationwagen in, een oude renault 12 uit de jaren ’70. De 10 dozen passen er netjes in, de fiets erbovenop.
En wij nu?
Ach, dat doen we op z’n turks zegt Ömer en we gaan beiden op de voorzetel zitten. ’t Is een beetje eng, maar het kan me geen moer schelen: ik heb eindelijk mijn dozen. En mijn fiets.
En Ömer? Hij is de held van de dag!