Het is me al een paar keer overkomen, ik moest de weg vragen.
Denk je dat dat niet overal gelijk is? Inderdaad, de weg vragen wel, het antwoord niet. Of hoe Turken anders communiceren dan Europeanen.
De weg vragen dus.
Ik had dringend een paar inlegzolen voor mijn schoenen nodig. Schoenenwinkels genoeg, dus dat kan geen probleem zijn. Dacht ik. Ik stap een schoenenwinkel binnen en met veel gebaar (wijzend naar de binnenkant van mijn schoenen) leg ik uit dat ik inlegzolen zou willen. Neen, dat hebben ze niet. Op naar de volgende schoenenwinkel. Zelfde scenario, zelfde resultaat. Na enkele winkels heb ik toch iemand te pakken die enkele woorden engels spreekt. Neen, zij hebben dat ook niet. En waar zou ik dat dan wel kunnen vinden? Hij kijkt me met een dromerige blik aan en zegt dan “go stright and then right”. Dat doe ik, en ik kom uit… aan de zee. Natte voeten dus maar geen schoenzolen.
Ook de zoektocht naar het postkantoor en vervolgens het turkse Telekombedrijf verlopen ongeveer op dezelfde manier: ik vraag in een winkel waar ik Turk Telekom kan vinden. "Keer terug en ga dan de eerste straat links. Groot gebouw op de linkerkant." Ik vind dat grote bouw op de linkerkant wel, maar het is… het postgebouw. Een nieuwe poging. Links en aan de Akbank rechts. Ik beland bijna midden in de markt, zeker geen Telekom te zien. Opnieuw vragen, deze man spreekt duits: rechtdoor en dan links. En daar vraag je het nog eens. Een doodlopende straat. Na de derde keer vind ik het gebouw.
Een eigenaardige manier van doen toch. De enige verklaring die ik kan vinden is dat ze, omwille van hun zogenoemde “gastvrijheid” niet willen toegeven dat ze’t zelf niet weten. Dus zeggen ze maar iets. Zo geven ze toch de indruk dat ze je geholpen hebben. En zijn ze ook van je af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten