Wagenziek of zeeziek, ik had al ondervonden dat het me niet alleen overkwam in “gewone” toestand (op een boot of een schip, als passagier in auto of bus,...) maar me ook overvalt in de meest gekke situaties: ikzelf achter het stuur in de bergen, in het vliegtuig als het toestel taxit naar of van de landingsbaan; of vorig jaar nog, bij het “parasailen”: ik hing op op 30 m hoogte boven het overvolle strand en moest overgeven.
Maar vandaag heb ik waarschijnlijk alle records geslagen. Na 3 weken wachten was het weer eindelijk weer goed om nog eens te gaan duiken. Begin van het laagtij, hoge golven. Na 10 minuten varen komen we op de duikplek. We dalen af tot 20m: mooie vissen, prachtige zeebodem. Na 40 min is de pret over en gaan we terug naar boven. Safety stop op 5m onder het wateroppervlak. We voelen de golven zeer goed, duizenden partikels zweven rond zodat we onmogelijk noch de zeebodem, noch het wateroppervlak kunnen zien. Het ankertouw waar we ons aan vasthouden snokt hevig op het ritme van de golven. Hoera... zeeziek. Letterlijk dus. Op een diepte van 5 m onder water. Overgeven kan niet. Die 3 minuten duren een eeuwigheid... eindelijk lucht. En overgeefsel, wat dacht je...
Ik hoop dat de vissen graag muesli met yoghurt eten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten