Vanmorgen ben ik gaan lopen: vroeg de veren uit, sportbroekje en schoenen aan, mp3 speler rond de nek en hup, weg ermee.
De eerste 30 minuten ging het goed maar plots lag daar een struikelsteen en pardoes... ik lag op de grond.
Ik krabbel recht om de schade op te meten: een geschaafd rechterhand, 2 vuile knieën waarvan er toch één behoorlijk geschaafd is en bloedt. Pijn doet het echter niet, ik voel dat alle stukken nog heel zijn en m’n spieren het nog wel even zullen uithouden dus ik loop verder.
Ook al vind ik dat ik er nog behoorlijk uitzie (kleren zijn niet gescheurd of zo), kijken de mensen langs de weg me met een vreemde blik aan. Niets van aantrekken, verder lopen.
Ik neem een douche en controleer nog eens goed op eventuele schade: alleen mijn knie is behoorlijk geschaafd en er loopt een stroompje bloed naar beneden. Maar echt niets ergs.
08:00 briefing: Kifoto ziet mijn knie en vraagt bezorgd: wat is er gebeurd? Eh, niets, gewoon gevallen, een schaafwond, niets aan de hand.
Na de briefing een andere collega: oei oei, wat is er met jou gebeurd? Zijn ogen nijgen naar een lichte paniek.
’t Kost me net iets meer moeite om hem ook gerust te stellen dat het echt niets voorstelt.
Dan zegt Kifoto: je zou die wond best afdekken, lange broek aantrekken of zo. Zie je, met jouw bleek vel komt dat knalrode bloed wel heel sterk uit. Het lijkt echt wel een diepe wonde. Wij zien dat zo niet hé met onze donkere huid...
Ah... nu begrijp ik het. En om verdere verschrikkingen maar ook het bezoek van vervelende bloedzuigende insecten te vermijden, heb ik voor een dag mijn rokje omgeruild voor een lange broek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten