Tussen Poggibonsi, Serskamp en Istanbul, tussen kerst en nieuw…
Zondag 16 december, teatro dei Leggeri: het concert was leuk, er was een behoorlijke opkomst, een dankwoordje van de dirigent en de voorzitter en daarna de receptie: schuimwijn en panettone, Italiaans zoet bij uitstek rond kerst. Gezellig, en veel gelukwensen gekregen. En ook geschenkjes, en dat was echt niet de bedoeling. Daarna nog een etentje met het koor. Het is laat geworden.
Maandag, dinsdag en zelfs woensdag stonden in het teken van inpakken: boeken in dozen: wat gaat naar Istanbul, wat blijft in Italië en wat moet mee naar België. Een hele klus. Zelfde dilemma ivm kleren, CD’s, DVD’s en video’s en nog meer. Het aantal “op te sturen naar Istanbul” dozen blijft groeien, het zijn er vijf, en er komt er nog minimum één bij. Maar ik heb nog steeds geen koerier gevonden. In het slechtste geval wordt het dus met het vliegtuig, gaat natuurlijk ontzettend snel, maar is ook stukken duurder.
Het pakken wordt op dinsdagavond onderbroken voor een extra “open-house” bij Claudia. Met een half koor bijeen wordt het concert gedeeltelijk herhaald, fouten, ritmestoornissen en ergernissen inbegrepen.
Donderdagmorgen, 6:00u en 3 graden onder nul: met 24h vertraging vertrek ik richting België. Ik kan wel vlot rijden, maar er is veel verkeer. Het is 20 uur als ik België binnenrijdt en volgens de nieuwsberichten mag er omwille van de luchtvervuiling slechts 90 km/h gereden worden op de autostrade. Deze “algemene” snelheidsbeperking blijkt echter maar geldig in Vlaanderen en Brussel. Om 22:45 ben ik “thuis”.
Vrijdagmorgen: in Vlaanderen vriest het al een aantal dagen, mooi maar verdomme koud!
Nu is het tijd voor de jaarlijkse bezoekjes, ook al krijg ik tussendoor een berichtje van Filiz. Ze heeft waarschijnlijk een studio voor me gevonden in Istanbul. Maar dan blijkt het bericht als meer dan 24h oud, en de studio toch niet zo interessant.
Laat ik eerst nog maar van die enkele dagen Vlaanderen genieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten