Aangekomen

Ja, aangekomen in Istanbul.
De laatste dagen in Europa waren nogal hectisch: op 26 december ’s morgens vroeg ben ik weer naar het zuiden gereden: overnachting bij Gianluca en Tiziana in Bergamo om ook hen nog een goede dag te zeggen voor ik naar Istanbul vertrek. Zij beloven me te komen opzoeken in Istanbul, met hun nu nog ongeboren kindje. Daar kijk ik alvast naar uit!
Op donderdag ben ik nog lang blijven kletsen met Tiziana, en heb skype geïnstalleerd op hun computer zodat we toch met elkaar in contact kunnen blijven. Dus laat vertrokken richting Poggibonsi, tè laat om nog eerst naar huis te gaan en ben dan maar onmiddellijk naar de jeugdherberg gereden om te werken: een feest met de fine fleur van de Italiaanse pop. Komt daar dus allemaal chique volk over de vloer… en ik (her)ken ze niet. Ik ken niets van de Italiaanse hedendaagse muziek. Maar zangers en muziekanten, daarvan is’t geweten, gaan laat slapen dus dat feestje is ook laat geëindigd. Op 28 en 29 december pakken, inpakken en verpakken, ’t is alsof er geen einde aan komt. En Filiz laat me opnieuw iets weten ivm een appartement. Ik bel even om hen te vertellen dat ik “bezig” ben en ’t is wel geruststellend als Ömer me antwoordt dat ik rustig kan verder werken, en dat ik me over mijn aankomst zelf niet teveel zorgen moet maken: ik zal hier wel onderdak en eten en drinken vinden!
Op 30 december terug naar de jeugdherberg, eindejaarsrush in middeleeuwse stijl. 2 dagen echt hard werken, en de wissel van oud naar nieuw is dan ook in een oogwenk voorbij…
Op 1 januari terug naar huis om wat uit te rusten en… de laatste hand te leggen op die valiezen en dozen. Op 2 januari dan naar de garage om mijn auto te verkopen. En dat blijkt ineens niet meer zo vanzelfsprekend te zijn als toen ik het tot 3 keer toe op voorhand gevraagd heb. Plots moet ik een verblijfskaart voor Italië voorleggen en is mijn rijbewijs niet geldig. Toch raar dat niemand mij niets gevraagd/gezegd heeft toen ik die auto in diezelfde garage kwam kopen. Als ik wegga blijft mijn auto in de garage, maar is hij niet verkocht. Hmmm, dit bevalt me niet echt.
Nadat ik op bovenop mijn valiezen gaan zitten ben om ze te sluiten, kan ik gaan slapen. Om 4u al weer wakker: te nerveus om te slapen. En natuurlijk moet ik nog iets extra in die rugzak steken. Om 5:20 vertrekt de bus naar Rome: snel zegt de chauffeur, als we op tijd in Rome willen geraken, moeten we vertrekken, want in Siena sneeuwt het. Onderweg moeten we zelfs overstappen op een bus met aangepaste banden. Maar de chauffeur rijdt goed en we komen met slechts 20 minuten vertraging aan. Ik besluit voor alle zekerheid een taxi te nemen, maar in de verste verte is geen taxi te zien, enkel een lange rij wachtenden voor mij. Dus ik sleur mijn twee valiezen, rugzak en computer het station binnen en spring net op tijd op de trein richting luchthaven. En voor de rest verloopt alles normaal, ik check 36 kg bagage in business class zonder enig supplement te betalen (ik heb wel degelijk economy en 20 kg bagage geboekt). Goed hé die Turken!. Ik zie hopen wolken boven Italië, sneeuw op de griekse bergen en… het sneeuwt in Istanbul. En mijn rugzak is niet meegekomen. Dus even een formuliertje invullen om hem alsnog in Istanbul te krijgen. Samen met de bagage van al die andere mensen die een valies missen. Bariş staat me op te wachten buiten en herkent me meteen. We rijden naar Filiz’ huis waar mijn bagage gedropt wordt en daar maak ik de eerste fout: schoenen worden uitgetrokken op het tapijtje buiten de deur, niet binnen in huis. Daar staan pantoffels klaar.
Daarna richting bureau. Ik maak kennis met de andere collega’s en de eerste moeilijke Turkse woorden. Als we naar huis gaan komen ook Ömer en Bariş mee en eten we samen. Mijn bed wordt geïnstalleerd op de sofa in de living: een beetje hard maar ik val onmiddellijk in slaap. Ik ben in Istanbul.