Vanmorgen is er een gele doos van ong. 10 kg toegekomen op het bureau.
Afzenders: een groep vrienden die in en rond San Gimignano wonen, allemaal zangers van het koor. En van Antonella, de vrouw die nu in mijn appt. in Poggibonsi woont.
Ik wist dat ze me “iets” hadden opgestuurd, maar aangezien het pak al weken geleden verstuurd was, dacht ik niet dat het nog zou toekomen. Ik was dan ook verrukt toen ik de postbode zag deze morgen.
Het is een ongelooflijke verrassing.
Ik ben benieuwd om de doos open te doen, maar moet wat wachten, hier op het bureau kan dat niet
· Ik zou er niet meer in slagen ze op de tram te krijgen als ze open is.
· Ik heb iets horen waaien van een salami, en wil geen problemen met varkensvlees op het werk
· En ik denk dat ik eigenlijk alles voor mezelf wil houden.
Alles is blijkbaar heelhuids aangekomen, geen lekken, geen verdachte geur. Alleen hoor ik een beetje glok glok als ik aan de doos schud.
Ook al weet ik nog niet met zekerheid wat er inzit (ik kan er wel een beetje naar raden), is mijn dankbaarheid groot.
...
enkele uren later, thuis.
‘t is precies kerstmis en cadeautjestijd. Ik scheur de doos open: 2 paar schoenen en enkele foto’s die ik blijkbaar in Poggibonsi achtergelaten had, wat brieven (en onbetaalde rekeningen) die nog op mijn naam toegekomen zijn, ruber ringen voor mijn italiaans koffiemachientje (die van mij was verbrand!!). En dan, een fles wijn, een fles extra vergine olijfolie, een toscaanse salamie, een stuk echte parmezaanse kaas, een fles amaretto di Saronno (‘t was zij die glok glok deed). ‘t Is feest vanavond met bruschetta (geroosterd brood met olijfolie), salamie, een goed glas wijn en als dessert een glas amaretto met ijsblokjes.
Ik ben weer even “thuis” in Italia.
Dank u aan alle vrienden in Italia.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten