Grote veranderingen in’t zicht. Vandaag was het mijn laatste werkdag bij Travel Talk.
Ik zeg Istanbul (voorlopig) vaarwel, of tot ziens.
Wat eraan voorafging: een razend jaloerse bazin.
In het begin had ik het niet door: ze negeerde me, vernederde me soms. Ik dacht dat ik iets gezegd of gedaan had dat niet paste in het kraam van haar Turkse cultuur. Tot ik door enkele kleine voorvalletjes en gebeurtenissen doorhad dat ze eigenlijk stikjaloers van me is. Spreek ik teveel talen en kan ze niet verstaan wat ik zeg tegen de klanten of onze vertegenwoordiger in Marocco? Of is het omdat ik er in mijn eentje in geslaagd ben mijn appartement in te richten, dat ik zelfstandig genoeg ben om Istanbul te verkennen of vrienden te maken. Of denkt ze nu werkelijk dat ik haar lief zal inpikken? Vooral dat laatste moet haar ontzettend parten gespeeld hebben. Dom van haar want ik ben absoluut niet in die man geïnteresseerd, hoe goed zijn hart ook moge zijn. En hij trouwens in mij ook niet, dus dat was waarschijnlijk het enige dat we met elkaar deelden.
Ze heeft maanden aan een stuk een ware psychologische oorlogsterreur gevoerd. Tot ik het beu was, en ander werk zocht.
En het nog vlugger dan verwacht vond ook. Thomas Cook reageerde positief. Dus eens alles op een rijtje gezet: waarom zou ik langer blijven als ze de beloofde ziekteverzekering en pensioensverzekering voor mij niet afsluiten (en ik dus voorlopig alles privé en uit eigen zak betaal). Waarom zou ik langer blijven om maar over anderhalf jaar 2 schamele weekjes vakantie te hebben, en nooit eens een feestdag tussenin. Waarom zou ik langer blijven als ik toch geen carrière mogelijkheden heb.
Thomas Cook heeft me een degelijk contract geboden, duidelijke afspraken ivm vakantieregeling. Ziekte en pensioen staan op papier.
En… zelfs mijn talen worden gewaardeerd, als’t een beetje meezit krijg ik er een extra bonus voor. Plus de mogelijkheid om de wereld rond te trekken, wat uiteindelijk toch mijn doel was toen ik Italië verliet.
Het zal nu vlug gaan, volgend week donderdag is mijn eerste werkdag onder Thomas Cookregime (uniform inbegrepen!!!).
Het spijt me wel dat ik Istanbul moet verlaten: ik had nu net mensen gevonden met wie het leuk optrekken was, had een koor gevonden om te gaan zingen en zelfs een zangleraar met wie ik een concert aan’t voorbereiden was.
Maar ja, de wereld wacht… Ik word nu echt travelIlse.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten