Ik MOEST eruit. Ik zou zondag naar huis komen, stand by op de luchthaven. Desnoods op de schoot van de piloot had Peri gezegd. Maar naar Brussel was zelfs dat niet meer mogelijk dus ben ik naar Düsseldorf gevlogen en van daar met de trein naar huis. Te laat voor het verrassingsfeest voor neefjes en nichtjes. De “kleinsten” waren al naar huis en Jesse heeft op zijn tanden gebeten om wakker te blijven.
In België, voorlopig niet in de mist en de regen, wel in de kou. Als de temperatuur die je gewoon bent minstens 25° is, dan heb je het koud bij 20° in huis. Ik heb dus winterpantoffels en dikke pul aan.
En nu lekker niets doen, wat CD’s opnemen, shoppen en nieuwe kleren kopen omdat ik uiteindelijk vastgesteld heb dat ik 15 kg afgevallen ben. Proberen wat mensen te bellen die ik in maanden niet gehoord heb of iets doen aan die onbeantwoorde mails. En foto’s op internet zetten.
Een weekje vakantie, en dan terug naar Kemer voor de eerste helft van het winterseizoen. Ik zit er alleen, moederziel alleen: Zoë kapt er mee, Marjorie krijgt een nieuwe bestemming, Fulya werkt enkel de tweede winterhelft en Peri trekt de wijde wereld in, op vakantie. Tot 15 januari moet ik mijn plan trekken in het Nederlands, Frans en Duits.
Wat er daarna zal gebeuren, weet ik nog niet. Italië wordt het waarschijnlijk niet en daar ben ik zeer ontgoocheld voor. Weet zelfs nog niet wat ik de tweede winterhelft doe. Weet niet wat mijn bazen bekokstoofd hebben boven mijn hoofd. ‘k Heb schrik dat het een bestemming zal zijn die ik absoluut niet zie zitten. Maar veel inspraak heb ik blijkbaar niet. We zullen wel zien.
Eerst het winterseizoen, zou iets rustiger moeten zijn dan de zomer. Dus meer vrije tijd. ‘k Heb een nieuw computerke besteld. Dat zou mij moeten in staat stellen om wat vlotter in contact te blijven met iedereen. Ik beloof dat ik mijn best zal doen wat meer van me te laten horen.
Houd mijn blog dus in’t oog…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten