Ik heb genoten van een weekje België: Mijn 40 kg wegende valies opgehaald die vrienden voor mij uit Istanbul meegebracht hadden, een heerlijk dineetje bij andere vrienden, een uitstapje naar Nederland waar Franco (ex-baas Italië) vertoefde omdat hij enkele dagen ervoor de maraton van Amsterdam gelopen had. Tijd met mijn neefjes die het leuk en verrassend vonden dat ik er was. En natuurlijk moeke niet vergeten die al dat lekkers gekookt heeft dat ik hier moet missen.
Hier ben ik dus, met mijn nieuwe computer: echt makkelijk nu om op internet te geraken. Alleen jammer dat tot voor enkele dagen ik niet op mijn eigen blog kon. Ergens op Blogspot moet iemand negatieve kritiek gespuid hebben op de turkse staat, dus Blogspot was niet meer toegankelijk.
Hier verandert alles.
Het begint kouder te worden 's morgens en 's avonds, ik moet een jas aandoen. Overdag toch nog 25° en naar 't schijnt voorspellen ze voor vrijdag 30°.
Zoë is terug thuis, dus nu moet ik de hele kust doen, zo'n 30 km. Ik breng veel tijd door in mijn auto. (Didier, dank u voor de cd's!).
Fulya is ook aan't afbouwen: ze geeft me de lijsten van de duitse gasten door. Brr... daar maak ik me toch wat zorgen over, een infovergadering in't duits. 'k Zie het niet zo zitten. Om wat te oefenen ben ik alvast een duitse reisgids aan't lezen en heb een duits tijdschrift gekregen om mijn woordenschat wat bij te schaven.
Marjorie geeft de laatste shows in haar hotel.
En Peri begint zenuwachtig te worden: het einde van't seizoen betekent blijkbaar ook nogal wat verslagen schrijven en statistieken maken.
En ik... wel, hoewel ik nu de hele kustlijn doe is het tamelijk rustig: Morgen slechts 2 infomeetings en donderdag zelfs niets. Misschien tijd om een boek te lezen of film te bekijken of wie weet, ergens een cursus te volgen.
Mijn toekomst is zeker en onzeker. Zeker omdat ik vanaf 1 november met een zwitsers contract werk. Dat betekent een (lichte) loonsverhoging maar vooral voordelen op sociaal vlak: pensioenbijdragen en ziekteverzekering worden voortaan rechtstreeks door de werkgever betaald. En ik krijg ook een talenpremie. Daarvoor heb ik wel als officiële woonplaats weer België moeten kiezen, en aangezien ik mij van kop tot teen Italiaan voel, was dat niet zo evident.
Onzekere toekomst: tot 15 januari blijf ik in Kemer, maar daarna? Ik sta stand by voor de tweede winterhelft, dat betekent dat ze mij zenden waar ze mij nodig hebben. Gemakkelijk voor het bedrijf maar voor mij blijft mijn winterbestemming een vraagteken. Anderzijds hoop ik dat ik dan voor volgende zomer toch een bestemming zal krijgen die ik zelf gekozen heb: Sicilië, Amalfitaanse kust of Sardegne.
Maar voorlopig: ik ben tevreden over de laatste drie maanden, over de mensen die ik ontmoet heb en over wat ik bijgeleerd heb.
En wat de toekomst betreft: kwestie van vertrouwen hebben zeker?
Of wat denk jij?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten