Parijs per fiets

het project
Eind Januari 2009: ik ben met vakantie in Italia.
Als ik het boek “Tre uomini in bicicletta” (drie mannen op de fiets) lees waarin Francesco Altan (58, cartoonist), Emilio Rigatti (47, professor) en Paolo Rumiz (53, journalist) hun avonturen vertellen van hun fietstocht “Trieste – Istanbul” vraag ik me af "waarom 3 mannen? Waarom geen vrouw?"
Een idee om iets gelijkaardigs te doen komt opborrelen: Serskamp – Parijs met de fiets.
En onmiddellijk rijzen de vragen...: hoever is dat? Hoeveel km kan ik rijden per dag? Wat heb ik nodig behalve een fiets natuurlijk?...
Eens terug in België begin ik een en ander op te zoeken via internet en vraag raad aan Italiaanse en Belgische fietsvrienden. Elkeen weet me wel iets interessants te vertellen.

de raadgevingen
Silvio

• ook met weinig training kan je 70 km per dag doen
  
• Onthoud 1 ding: bespaar niet op een paar goeie wanten en thermische kleding in't algemeen om met de fiets te rijden. "Te koud" bestaat niet, enkel "niet goed uitgerust". En hoe...
  
• Zolang het niet regent zal je geen problemen hebben. Regen en wind zijn de enige vijanden van de wielertoerist (en de auto's natuurlijk).

Floriano

• Indien je wat geoefend hebt, kan je ook 80 km per dag fietsen
  
• Berg je je spullen op in fietszakken? Zakken zijn ok, een rugzak niet: dat is te vermoeiend voor je schouders. Let er wel goed op dat ze je goed kunt vastmaken aan je fiets en dat je het gewicht evenredig verdeelt over beide zakken.
  Wat denk je van een zak vooraan: ik heb daar ook een soort bagagedrager zitten...
  
• Dat kan ook, maar niet te veel gewicht laden, anders wordt het moeilijk om je stuur te draaien. Het is beter het grootste gewicht achteraan te steken. En natuurlijk je bagage te beperken tot het strikt noodzakelijke.
  
• Iets anders: ik beeld me in dat er wind zal zijn in die regio die tijd van het jaar? Houd er rekening mee dat fietsen tegen wind hetzelfde is als bergop fietsen:( . Onnodig je te vertellen dat je ook een goede regenjas moet meenemen...
  
• Ik weet niet of er meer is... wel, vermijd de banen met druk verkeer, mat dat wist je waarschijnlijk al.

Klaar
Met een goede voorbereiding, fiets in orde gezet en goede raad ben ik klaar voro de tocht. Maar ik moet mijn rit omkeren omwille van overnachtingsmogelijkheden: het wordt dus Parijs - Serskamp.

En zo vertrek ik op woensdag 11 februari met de Thalys naar Parijs, slechts 1h20' tussen Brussel en Gare du Nord, meer dan 300 km. Ik mocht mijn fiets gratis meenemen op voorwaarde dat ik er mijn voorwiel uithaal en alles in een fietszak opberg.

In Parijs...
... word ik opgewacht door Silvio en zijn dochtertje Galatea. Xenia is er nog niet, zij zal ons de volgende dag vervoegen. Het weerzien is mooi en hun gastvrijheid zorgt ervoor dat ik ook een stukje van Parijs kan zien.
Normaal was ik van plan om slechts 1 dag te blijven en de vrijdag beginnen te fietsen. Maar als ik vrijdagmorgen opsta, sneeuwt het. Ik besluit een dag later te vertrekken, zo heb ik nog een extra dag om Parijs te bezoeken.

La “Sainte Chapelle”, een dubbele kerk

La “conciergeri” een gebouw dat eerst diende als koninklijk paleis, daarna gevangenis en gerechtsgebouw.

Notre Dame de Paris

Montmartre

Musée d'Orsay

Het museum van Rodin

En zo ben ik op zaterdagmorgen klaar voor de tocht.


Ik heb alles: fiets, helm, kaarten met het parkour en de richtingen, fietszakken, warme handschoenen en een winterfietsbroek.


Ik verlaat Parijs via het kanaal van de Ourq, waar ook de "site scientifique" ligt.
Het landschap is mooi maar het is pas na uren fietsen dat ik merk dat de richting toch niet volledig juist is en ik moet een grote ommetoer maken rond de luchthaven van Charles de Gaulle om de juiste richting terug te vinden. 's Avonds ben ik pas op het punt waar ik meer dan 24 uur te voren zou moeten vertrokken zijn... en ik ben uitgeput.


De volgende morgen vertrek ik met nieuwe moed maar het is zeer koud (0°C). En behalve de kou heb ik een ander probleem: ik heb niets meegenomen om te eten, overtuigd dat ik langs de weg wel cafés of restaurantjes zou vinden om energie op te doen. Niets daarvan: mooi landschap met af en toe wel een huis maar geen bar of eetgelegenheid.


Het is bijna 14 uur als ik aankom in Grèvecoeur, een dorpje in volle carnavalstemming en fanfare. Ik ben uitgeput van de honger. En ook na een stevig maal heb ik geen kracht meer om verder te rijden. Ik besluit om daar een overnachtingplaats te zoeken en wat van het dorp te genieten met een stukje franse kaas en een fles franse wijn.

De volgende morgen vertrek ik met vernieuwde kracht en... met een voorraadje eten. Het landschap blijft mooi, af en toe stoppen en genieten is er dus zeker bij.
Hoedanook, gezien de kou, besluit ik om het laatste stukje mijn fiets op de trein te zetten en zo tot in Amiens, met zijn mooie kathedraal te geraken.




De combinatie fiets-trein bevalt me wel: ten slotte verplicht niemand me alles met de fiets te doen en de reis moet plezierig blijven. Daarom besluit ik om ook de volgende dag een stukje met de trein te doen.


Zo kom ik volledig ontspannen in de Frans Vlaamse stad Lille/Rijssel aan...

De volgende morgen vertrek ik richting mijn geboortestad Kortrijk. Het regent, maar gelukkig is de weg vlak en is het slechts 30 km tot bij mijn tante die me opwacht met mijn lievelingskost: rode kool en worst. Het wordt bijkletsen bij de warme kachel.
In de namiddag klaart het op en kan ik weer verder.


Ik voel me thuis in dit “plat pays” met mooie wegen langs het water en met de vlaamse kassei.

Ik kom bij vrienden Piet & Veronique waar ik mijn avonturen van de laatste dagen/weken/maanden vertel en ik kan blijven overnachten.



De volgde morgen maak ik een omweg naar een ander stel vrienden. Ik volg opnieuw zoveel mogelijk de wegen langs de waterlopen.
Bij zonsondergang kom ik in Wingene aan bij An & Didier.
Didier is één van de Vlaamse fietsvrienden die me veel praktische informatie en logistieke steun gegeven heeft om deze tocht te kunnen ondernemen: ik kan niet anders dan mijn wedervaren te komen vertellen.
We sluiten de avond af in een Italiaans restaurant...

De volgende morgen een korte stop bij Geert, Sabine is niet thuis, en dan zet ik met fiets terug op de trein richting Serskamp.
Het is mooi geweest, een onvergetelijke ervaring. Toch wat bedenkingen.
Het was mijn bedoeling om de hele tocht met de fiets te doen en de trein enkel te nemen in geval van nood. Uiteindelijk ben ik wel blij dat ik de toch "ingekort" heb met stukjes trein. Door de koude van de eerste dagen kon ik niet genieten maar leed deze tocht, ondanks het prachtige landschap. Aangezien ik aan geen wedstrijd bezig was tegen iemand anders en noch met mezelf, was het juist om naar mijn lichaam te luisteren. Van zodra ik de beslissing genomen had om af en toe de trein te nemen, voelde ik me veel relaxer en kon ik deze reis opnieuw beleven en ervan genieten.

Silvio en Floriano hadden gelijk: de koude is de ergste vijand. Niet zozeer mijn lichaam dan wel mijn dijen hebben afgezien...
Een dergelijke tocht ondernemen tijdens de winter is een beetje moeilijk: maar ondanks het afzien, zou ik het zo opnieuw doen... indien mogelijk wel wanneer het wat warmer is.

De volgende uitdaging??? Ik heb al een idee...

technische gegevens...

• mijn fiets: een volledig zwarte "bianchi" (Italiaans merk) met 21 versnellingen.
  
• Ik heb exact 308 km gedaan in 5 dagen, 61,6 km per dag.
  
• Gemiddelde snelheid per dag: 18,3 km/h
  
• maximumsnelheid die ik gehaald heb: 46,6 km/h (bergaf en wind in de rug...)