02:00, de wekker loopt af. Ik kleed me aan, steek de laatste zaken in mijn valies en ga naar beneden; om 2:30 komt de transfer bus die ons naar de luchthaven brengt.
De bus komt een kwartier te laat: in het andere hotel is een koppel niet komen opdagen, verwarring met de zomertijd. Ze vroegen een half uur tijd. Onmogelijk, we moeten allemaal het vliegtuig halen. Dus moeten ze maar te voet tot bij ons komen.
2:50: ik merk dat ik mijn uurwerk niet meer aanheb. Ik ben het ergens verloren bij het opstappen. Ik ren terug naar onze receptie: neen, daar hebben ze ook niets gezien. Ik leg er mij bij neer dat ik mijn getrouwe horloge na 15 jaar kwijt ben. En plots zie ik het aan mijn rugzak hangen… de tijd is (voorlopig) gered.
We zijn tijdig aan de luchthaven ondanks deze tegenspoed. Ik heb een stand-by ticket. Ik weet dat er minstens nog 3 plaatsen vrij zijn en toch mag ik niet opstappen.
06:10, ik word ingecheckt. Nu weiger ik te lopen... ze zullen wel op me wachten.
Niet nodig, boarding verloopt met vertraging. Verdorie, zo riskeer ik de trein te missen in Frankfurt.
Ik heb een plaats tussen twee heren waarvan er één nogal corpulent is. Hij bezet zijn plaats en ook een beetje die van mij. Een opmerking maken heeft geen zin… Ik zal dus de hele dag op een enge plaats in het vliegtuig doorbrengen. Gelukkig is de meneer aan de andere kant stukken vriendelijker.
We vertrekken met 50 minuten vertraging… ik begin de hoop te verliezen. Eens we boven Zanzibar zijn begint de piloot rondjes te vliegen, en zo verliezen we nog eens 20 minuten.
Ik vraag een hostess of het mogelijk is mijn bagage als eerste te krijgen in Frankfurt om zo toch nog de trein te kunnen halen. Ze zegt dat de vertraging slechts 15 minuten bedraagt want dat er sowieso ruim gerekend wordt. Ik vertrouw het niet en stuur een sms’je naar huis en naar Jurgen, HR in België: wat doe ik als ik de trein mis?
Het vliegtuig moet ook tanken en ook dat vraagt tijd… het wordt nog later. We vertrekken uit Zanzibar om 10:10 ipv 9:30. Inderdaad, de vertraging lijkt gedeeltelijk berekend, maar 40 minuten is net iets teveel…
Gedurende de vlucht in mijn enge zitplaats, zie ik twee films die ik al eens op voorgaande vluchten gezien heb: moet eens naar Condor schrijven dat ze hun films wat vaker moeten vernieuwen.
Wat we echter de hele vlucht niet te zien krijgen is de vliegroute en vliegtijd.
Vliegverbod boven Libië... ook voor ons? Blijkbaar wel, normaal duiken we het Europees luchtruim in boven Lampedusa of de Laars van Italië maar plots kondigt de piloot aan dat we rechts “Athene en de Acropolis” kunnen zien liggen. Ben even niet geïnteresseerd: dit is niet de kortste weg!
Landing voorzien om 18:00, effectieve landing om 18:05. Het is 18:10 als ik uit het vliegtuig stap. In deze 5 minuten beluister ik mijn antwoordapparaat, Jurgen heeft geantwoord: indien ik de trein niet haal mag ik op hotel, ik heb een budget van 100 euro. Hoewel mijn hoofddoel blijft dat ik de trein wil halen, besluit ik dat ik me toch eens ga verwennen als het niet lukt.
Ik heb 33 minuten om voorbij de douane te geraken, bagage op te pikken, treinticket te kopen en dan naar de sporen te rennen: zal ik het halen???
Aan de douane staat een groepje niet-Europeanen voor mij, ja dat duurt langer… Dan bagage ophalen: de valiezen van Zanzibar draaien al rond op de band, van Mombasa nog geen spoor. En dan… Hoera, de eerste valies van Mombasa die eruit komt is die van mij. Natuurlijk: in Mombasa zijn zowel ik als mijn valies als laatste ingecheckt… last in First out.
Ze weegt, maar ik loop toch tot de loketten. Er staan wat mensen aan te schuiven. Ik vraag of ik voor mag, mijn trein vertrekt over 10 minuten… toch zou het moeten lukken.
"Loop en koop je ticket op de trein," zegt de loketbediende, "kost wel 10% meer maar dan ben je wel zeker dat je mee bent, hier geen tijd verliezen!"
Ik bedank hem en begin te lopen. Mijn valies weegt, de wieltjes zijn klein… Maar ik haal het… zelfs 2 minuten voor de trein aankomt sta ik op het juiste perron.
Volledig uitgeput stap ik op de trein… maar ik ben gelukkig… vanavond kom ik thuis.
1 telefoontje naar huis: ik heb het gehaald: moeke springt een gat in de lucht.
Leve de tijd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten