Werkvergunning

We moesten naar de politie om onze werkvergunning aan te vragen, ik en 3 TC RL's hier aanwezig.
We hadden al allerlei papiertjes verzameld: van een bankrekening waar 315 euro opstaat over een kopie van de ziekteverzekering tot een bewijs van woonst ons uitgereikt door de respectieve hotels waar we logeren.
Iemand anders was voor ons enkele taksen gaan betalen en daar hadden we ook de bewijzen van.
Maar velen vragen een werkvergunning aan en er zijn lange wachtrijen.
Daarom moest 1 collega 's nachts om 4 uur naar het politiebureau gaan, onze namen op "de lijst" schrijven en dan blijven kamperen voor de deur.
Ik wist niet of ik daarbij moest denken aan vluchtelingencentra in België of ouders die voor de schoolpoort kamperen om hun kleuters in te schrijven in de kleuterschool.
Toen collega Sammy aankwam stonden er al 64 namen op de lijst dus wij werden respectievelijk nr. 65, 66, 67 en 68.
En toen kwam een zekere Christian langs, ook hij had een werkvergunning nodig, en hij hield appèl: al wie niet aanwezig was werd van de lijst geschrapt. Zo schoven we plots meer dan 20 plaatsen vooruit, naar nr. 41 t/m 44.
7:30: team manager Miro haalt ons op en dropt ons aan het politiekantoor. Er is inderdaad al veel volk. Sammy is blij ons te zien, zo kan hij naar huis, douchen, ontbijten en terugkomen. Tijd zat, het politiekantoor opent pas om 10:00. En dat volk blijft maar komen...
Sammy komt terug met een groot laken: we maken het ons gezellig op het gras. En enkele discussies ontstaan...
"Dat het toch onfatsoenlijk is, zo slecht georganiseerd." En ik denk terug aan de kamperende ouders en de vluchtelingencentra
"En dat wij toch geen werkvergunning nodig hebben, we zijn toch Europeanen!" Ik reageer: "Waarom niet? Wij zijn hier even vreemd als een Montenegrijn in België. Elk land heeft het recht om aan vreemdelingen een werkvergunning te vragen."
We houden de deur in het oog, regelmatig gaan mensen binnen, regelmatig komen er buiten, maar onze namen worden niet afgeroepen.
Tot het ons rond 12:00 duidelijk wordt dat ze ons in de maling nemen: "die vreemden verstaan er toch niets van, dus die laten we maar zitten..." Plots neemt iemand het voor ons op, met resultaat. En ja hoor, rond 12:20 mogen Karen en Sammy binnen, Els en ik moeten nog even wachten... Nog 10 minuten later mogen ook wij binnen. Maar ook daar staat er nog een rij wachtenden voor ons. 2 loketten open, ong. 7 minuten per dossier, reken maar aan welke snelheid het vooruitgaat.
Plots zegt 1 van de loketbediendes: “Jullie kunnen naar buiten gaan hoor, wij stoppen met werken om 13u.” Dat is toch wat we denken dat ze zei, want er steeg gemor op uit de groep wachtenden. En sommigen beginnen te drummen.
De dame achter mij heeft het op mijn rug begrepen doch ik vraag haar beleefd om een beetje afstand te nemen. Ze antwoordt iets in het Montenegrijns, vriendelijk zal het niet geweest zijn aan de reacties van de omstaanders te horen.
Wanneer de loketdame nogmaals zegt dat ze om 13 u haar loket sluit, zijn er toch enkelen die weggaan.
Wij blijven wachten: nog slechts 1 man voor ons. Als we nu eens zeggen dat we met z'n 4 samen zijn? Zou ze onze dossiers dan niet samen nemen?...
Opeens komt de dame die achter mij stond terug, deze keer heeft ze het op Els gemunt. Die blijft echter niet zo rustig en er vallen enkele harde woorden.
Ondertussen is de man voor ons weg en geeft Karen haar dossier. De loketdame begint eraan, haalt een bundeltje uit dat dossier en zegt plots "Dit bewijs moet in het Montenegrijns opgesteld zijn". Karen begrijpt het niet. Ik kijk even goed, haal het bewijs dat ik in het SENTIDO Tara hotel woon boven en vraag haar "bedoel je dit?".
Ze neemt het blad aan, leest het en vraagt "wie is Ilse Vandek...".
"Ik", antwoord ik en schuif mijn dossier in haar handen. Ze neemt het aan, geeft Karens' dossier terug en ... werkt verder aan dat van mij.
Na ong. 7 minuten krijg ik mijn paspoort terug, en een blad met als datum 23 juli 2012 en ze zegt "Take a picture, there!".
Ik weet niet wat ik moet doen. Iemand helpt me: "Je moet een foto laten nemen, achter die deur daar".
Ik ga binnen, een andere dame neemt een digitale foto, neemt een digitale vingerafdruk en ik moet mijn handtekening op een digitaal toestelletje zetten.
"Op 23 juli mag je je werkvergunning afhalen!"
Oef, ik kan het bijna niet geloven, blijkbaar is alles in orde!
Ik ga terug bij de anderen: door dat ene papiertje, dat het hotel waar zij wonen opgesteld in het Engels, moeten zij morgen terugkeren. Alles opnieuw van voren af aan: om 4 uur opstaan, naam op de lijst komen zetten, wachten, aanschuiven,...
Gemor en gesakker: "Dat kan toch niet! En ze verstaan toch wel Engels zeker! Konden ze dat papier niet in het Engels aanvaarden?"
Ik bedenk: hoe zouden ze op een Belgische gemeente reageren als je met een papier in een andere taal komt. We hebben meer taalwetten dan enig ander land ter wereld...
Maar ik zwijg.