Na bijna drie weken Zanzibar, een update van de situatie.
Sorry voor het onpersoonlijke karakter, maar ik heb het voorlopig vrij druk waardoor het nogal moeilijk is om iedereen een persoonlijk bericht te sturen.
Hoe zijn die bijna-drie-weken verlopen.
Ik heb 2 weken meegelopen met Peter, de reisleider die ik al van in Kenia ken. ‘t Was leuk om hem weer te zien en aangezien we elkaar kennen verliep de samenwerking heel vlot. Tussendoor ben ik ook al eens op safari geweest naar Tanzania en enkele andere uitstapjes gedaan op het eiland: een kruidentuin, Stone Town en rode apen gespot. Alweer wat plezante ervaringen.
Het werk dan: dat zie er voorlopig vrij veel uit. Thomas Cook moet besparen en ipv 2 reisleiders… is er nu maar 1. Ik dus. Dit betekent dat ik niet alleen insta voor de Belgische, Nederlandse, Franse en Duitse gasten maar ook voor de Poolse, Tsjechische en Hongaarse. Uiteraard spreek ik die talen niet, maar in theorie zijn de gasten die van daar komen op de hoogte dat ze enkel in het Engels, Duits of Frans begeleiding zullen krijgen. In praktijk is het zo dat vooral de Poolse gasten niet veel meer dan Pools spreken. En ik die dacht dat Polen een talenknobbel hadden…
Bovendien komen de gasten niet alleen met de Thomas Cook (Condor) vlucht op maandag uit Frankfurt aan, maar komen ze elke dag van de week, op elk uur van de dag aan met vluchten van nationale luchtvaartmaatschappijen zoals Ethiopian of Oman airlines. Dat betekent dat ik wel elke dag ergens heen moet om ze te gaan verwelkomen.
Maar geen nood: ik hots hier rond met een leuke jeep waarvan de radio alleen speelt als hij goesting heeft. En die goesting is nogal vaak verbonden met de vlakheid van het wegdek. Niet veel dus. Vee ligt hier aan de leiband, het gevaar om een koe omver te rijden is vrij gering. Met de kippen is het anders, waardoor ik voortdurend het gevoel heb dat ik ergens midden in een “chicken run” terecht gekomen ben.
Zanzibar is zeer uitgestrekt, autostrades liggen er niet dus ik ben ook heel veel onderweg. Het verste hotel ligt op 85 km van het hotel waar ik woon, dat is al snel zo’n 1u30 rijden. Maar ’t landschap is wel mooi, vooral palmbomen en bananenbomen. En overstekend wild: geiten!
Ik woon in het Neptune Pwani hotel, dat is van dezelfde eigenaar als de Sentido Neptune hotels waarvoor ik gewerkt heb in Kenia. Ook dat is leuk: sommige collega’s hier kennen collega’s ginder. Toch weer een klein beetje familie.
Leuke, ruime kamer, met onhandige bureau en geen BVN (wel Rai) op TV. Lekker eten en zeezicht vanop mijn ruim terras. Meer moet dat niet zijn!
Zanzibar is Afrika, ’t zelfde en toch anders dan Kenia.
’t Zelfde omdat de mensen van dezelfde stammen afkomstig zijn (vooral Masaai) maar anders omdat het eiland bewoners zijn. Ze zijn zowaar nog trager dan de Kenianen…
Maar vriendelijk en behulpzaam zijn ze wel. Op dat gebied geen verschil.
Maar als ik eerlijk ben… mis ik hier toch wel het enthousiasme van de Kenianen tegenover de blanken. Geen kindjes die uitbundig “jambo mama” roepen en wuiven tot hun handjes er moe van worden en ook ’t gevoel voor humor van de volwassenen is niet zoals in Kenia.
Maar ’t blijft door die afrikaanse vriendelijkheid en jovialiteit wel een leuke bestemming natuurlijk. Je ziet hier ook niet de extreme armoede zoals in Kenia: er is genoeg eten voor iedereen, en de overgrote meerderheid gaat deftig (proper) gekleed, ook de gesluierde moslimvrouwen lopen er soms bondgekleurd bij. Anderzijds: geen supermarkt op dit eiland. Mijn Thomas Cook baas (een man!!) zal me af en toe wat uit Kenia moeten meebrengen. Hoe kan ik hem nu uitleggen welke shampoo en gezichtscrème hij moet kopen :-)
Maar… ik heb hier niets te kort, net zoals de andere Zanzibarezers (of hoe die ook mogen heten). Zonet een gezellig “4 dames onder ons” etentje gehad in het restaurant van het hotel, in een mix van Engels, Italiaans, Swahili, Duits en Frans.
Zanzibar: ’t valt reuze mee!
Veel groetjes en tot…
Ilse
Geen opmerkingen:
Een reactie posten