Afrika, you love it or you hate it.

Voor wie zich afvraagt hoe het is om in Afrika te werken, voor wie wil weten hoe het is om te werken in een land met mensen van een totaal andere cultuur…  dit is een echt en bijna dagelijks verhaal van hoe ik werk in Zanzibar.

Ik heb het voorheen al geschreven: de mensen zijn vriendelijk. Maar vriendelijkheid heeft niet altijd veel te doen met kennis en werken.

Als over-georganiseerde Europeaan moet je geduld hebben, heel veel geduld. En mag die glimlach ook nooit van je gezicht verdwijnen…

Dus. Deze morgen kwam ik aan in ‘La Gemma dell’Est’, een 5-sterren resort in het noorden van het eiland. Zoals alle hotels, is er een poort die bewaakt wordt door beveiligingspersoneel. Aangezien ik altijd mijn uniform draag en met dezelfde wagen kom, kennen de meeste ‘askari’ mij wel en doen spontaan de poort open.

Niet in la Gemma dell’Est. De bewaker hield mij tegen.

Bewaker: “Goede morgen. Hoe gaat het met u?”

Ik: “Zeer goed, dank u.”

Ik vraag nooit “en hoe is het met u?”, wat eigenlijk wel een beetje onbeleefd is. Maar als ik het wel doe, volgt er opnieuw een vraag “En hoe is uw werk vandaag ?” en dan weer één “En hoe is het met de familie?” en dan nog één… en aan dat vragenstellen komt geen einde. En meestal ben ik nogal gehaast.

Bewaker: “Kan ik u helpen?”

Ik: “Wel, je zou me kunnen helpen door de slagboom open te doen.”

Bewaker: “Waar ga je heen?”

Dit is een vreemde vraag: die slagboom ligt eigenlijk al 100 m op het terrein van La Gemma dell’Est, dus behalve naar het hotel gaan heb je niet veel opties.

IK: “Ik ga naar ‘The Royal Zanzibar’.”

Dat is het buurhotel…

Bewaker: “Waarom ben je naar hier gekomen?”

IK: “Voor mijn plezier. Gewoon voor mijn plezier.”

Het is duidelijk dat de bewaker er niets van verstaat. Hij kijkt me aan.
Ik zeg hem: “Stel me een ‘goede’ vraag – het woord ‘intelligent’ kan ik niet gebruiken, dat is veel te moeilijk voor hem – en ik zal je een ‘goed’ antwoord geven”.

Dus de bewaker: “Ja Mevrouw, waarmee kan ik u van dienst zijn?”

IK: “Wel,je zou de slagboom kunnen opendoen om me binnen te laten.”

Bewaker: “Waar ga je naar toe?”

En natuurlijk antwoord ik opnieuw: “Ik ga naar ‘The Royal Zanzibar’!”

Bewaker: “Maar dit is La Gemma dell’Est. Waarom ben je hier? “

Me: “Ik zei het je toch al: voor mijn plezier!”

Al die tijd draag ik dus mijn uniform en badge, en ligt er een bordje achter mijn voorruit met het Neckermann en Thomas Cook logo op.

Gelukkig komt er een collega aan die hem verteld de poort open te maken.
Hij opent zonder verdere vragen of opmerkingen de slagboom, maar in zijn ogen kan ik nog steeds de vragen zien: “Kan ik u helpen? Waar ga je geen? Waarom kwam je naar hier?”

Als ik het hotel ongeveer 45 minuten later verlaat, opent hij de slagboom spontaan. Maar de vraagtekens… die staan nog steeds in zijn ogen.