Was me alweer eens aan het haasten van het ene hotel naar het andere.
Gelukkig zijn het de hotels die in “mijn straat” liggen, een lange, rechte,
brede baan. Hier kan ik vlot rijden en wel 70Km per uur halen.
Maar zoals altijd als je gehaast bent – de wet van Murphy zeker? – ook deze
keer weer obstakels: enkele geiten, wat verder een dala dala.
Gelukkig komen er geen tegenliggers aan en kan ik de dala dala
voorbijsteken: even optrekken en… plots zie ik in het midden van de weg een
duif zitten. Ik denk vliegensvlug na:
remmen? Uitwijken? Of zou die duif wel vanzelf opvliegen als ik er aankom?
Ik opteer voor dit laatste en ga toch ook lichtjes uitwijken. Ik raas de
dala dala voorbij maar zie de duif niet opvliegen.
Als ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk, zie ik de duif wiekend op het
wegdek liggen. Een schuldgevoel overvalt mij.
Plots komt er een jongetje van een jaar of negen uit de wegkant en loopt
naar de duif toe.
Mijn schuldgevoel vervaagt… Vanavond zal er toch een familie vlees op
tafel hebben…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten