Eerste Hulp Bij Ongevallen

Ter voorbereiding op de cursus Rescue Diver moest ik een soort EHBO attest halen, Emergency First Response.

Afspraak op zaterdagmorgen in het Watersportcentrum.

De lesgever wacht mij op en stelt zichzelf voor: ik ben Abdulkarim, maar je kan me ook Abdul noemen. En hoe heet jij?

Ik ben Ilse.

Ah, du kommst aus Deutschland!

Neen, ik kom niet uit Duitsland.

But Ilse is a German name.

Kan zijn, maar komen alle Abdulkarims uit Zanzibar?

Hij twijfelt even voor hij “eh, ja!” zegt. Maar hij heeft het, ondanks zijn antwoord, wel begrepen.

En onder deze elektriciteit vangt de les aan. Film bekijken, zoals altijd bij Padi cursussen.

Daarna volgt een rondje “kwis”, ik heb ongeveer alle vragen wel juist.

Dan de praktijk. Abdul begint opnieuw uit te leggen wat ik eigenlijk zonet in de film gezien heb, maar soms in een eigen versie. Als ik daar vragen over stel is hij wat geïrriteerd. Hij is de leraar, ik de leerling, ik moet dus gewoon aanvaarden wat hij vertelt, geen vragen stellen. Zo eenvoudig is dat.

Eigenlijk verwondert zijn gedrag mij niet. Ik heb het omgekeerde meegemaakt in Kenia: toen ik les gaf dan stelde niemand mij ooit spontaan een vraag, ik moest heel erg aandringen om mijn toehoorders te laten spreken en kritisch te zijn.  Ik houd me dus aan de meest dringende en pertinente vragen…

En dan de praktijk. Mond op mond ademhaling en hartmassage. Om dat te oefenen heeft Abdul een pop mee, of toch het bovenlijf van een EHBO pop.

Ik vraag hem hoe ze heet. Hij kijkt even rond en zegt dan plots “little Anne”.

Hmm, ik heb daar mijn twijfels over: little Anne heeft geen borsten. Ik maak hem daar attent op: “Het kan geen vrouw zijn, ze heeft geen borsten.”

In zijn ogen zie ik opnieuw die irritatie: geen vragen stellen!
Op de draagtas van de pop staat “little Anne”, borsten of geen borsten, dus heet ze little Anne.

De lippen van little Anne worden ontsmet voor de mond-op-mond ademhaling en voor de  hartmassage zet je je handen tussen de niet-borsten van Anne. Deze dingen kan je niet op “levende” personen oefenen.

Het laatste deel van de cursus bestaat uit enkele andere EHBO trukjes: bloed stelpen en een wonde afbinden, een gebroken arm of been spalken, iemand van de verstikkingsdood door verslikking helpen. Praktijkoefening, dit keer wel op levende voorbeelden. Bij elkaar dus.

En vooral bij dat laatste – verslikking – ligt het weer gevoelig. Middenrif naar omhoog duwen.

Abdul is moslim, en kan mij als vrouw dus niet zomaar aanraken. Dus legt hij mij eerst de oefening theoretisch uit, daarna kan ik het in de praktijk wel toepassen op hem.

Op het einde van de dag haal ik mijn attest. Maar ik stel me vragen wat er zou gebeuren als mij hier iets overkomt, en ik stel vragen aan mijn “redder”… zou hij me nog durven aanraken?